“Als je je geluk met iemand deelt…”

kw_geluk

TORHOUT – Vijf jaar geleden heeft Emily Condé de demonen van een burnout klein gekregen. En eruit geleerd dat ze beter voor zichzelf moest zorgen. Nu is ze mentor in zelfzorg en helpt ze andere mensen om hun verloren geluk terug te vinden. “Ik leer hen opnieuw van zichzelf te houden en hun eigen leven in handen te nemen”, zegt ze. (door Johan Sabbe)

Emily woont in een doodlopende zijarm van de Zeeweg, met het bos en het provinciale domein d’Aertrycke vlakbij haar deur. “Ik woon hier heel graag. Het nabije bos geeft me een beschermend gevoel. Mijn huurhuisje bevat geen luxe. Chic is het hier totaal niet, ik leef sober. Materiële rijkdom zegt me weinig. Ik ben momenteel trouwens aan het ontspullen. Wat ik niet echt nodig heb, vliegt aan de kant. Ik heb al super veel nutteloze dingen weggegooid. De liefde die ik van mijn huisdieren krijg, staat haaks op het materialisme waar sommigen zo vol van zijn. Mijn bordercollie Prins en mijn vier poezen geven me enorm veel genegenheid. En ik ben gek op mijn twee paarden.”

PAARDEN ALS SPIEGEL

“Mijn paarden spelen een cruciale rol in wat ik als mentor in zelfzorg doe. Ik weet uit ervaring dat je jezelf niet in de steek mag laten. Je volledig verliezen in je werk is bijvoorbeeld gevaarlijk. Er komen nogal wat mensen bij me langs die er té hard voor gaan en snakken naar rust. Dan houden mijn paarden hen een spiegel voor. Ik geef er duiding bij. Paarden liegen niet. Ze tonen dat het anders kan dan wat sommigen doen, met name zich vasthouden aan het jachtige gedoe van elke dag. Dankzij de paarden merk je dat er in je hoofd nog wat anders belangrijk is dan alleen maar die rationele molen die overuren draait.”

“Ik probeer voor mezelf in de mate van het mogelijke te onthaasten en te doen wat ik gráág doe. Maar ik bots natuurlijk op beperkingen. Veelal beperkingen die door de maatschappij worden opgedrongen. Je dromen realiseren, is niet simpel. Als ik weer eens het gevoel heb dat mijn vrijheid beknot wordt, bijvoorbeeld door zinloze wettelijke regeltjes of administratie, ren ik de weide in, mijn paarden tegemoet. Dat heb ik ook in het felle stormweer gedaan. Ongeremd. Zo’n zwart galopperend paard in je buurt hebben, doet wonderen. Ik hol een tijdje mee op en af. En verlos mezelf van alle beslommeringen. Die harmonie tussen mens en dier vind ik van een ontroerende schoonheid. Dan krijg ik de tranen in de ogen en heus niet vanwege de wind (glimlacht). Ik ben een gevoelsmens. Ik probeer goed te luisteren naar wat mijn binnenwereld me te vertellen heeft.”

BEHOEFTE AAN GEZIN

“Ik weet dat onze samenleving er in grote mate ene geworden is van elk voor zich. Maar in mijn eigen vriendenkring ervaar ik dat totaal niet. We delen onder elkaar alles waar we goed in zijn. Zo ontstaat er een soort community-gevoel. Als je je geluk met iemand deelt, dan wordt het groter. En momenteel voel ik me écht wel een gelukkig mens. Al is niets volmaakt: ik moet toegeven dat ik weer meer behoefte voel aan een relatie. Een soort gezinsbehoefte. Toch ga ik vanaf morgen niet wanhopig op zoek naar een partner, hoor (lacht). Ik woon hier nu elf jaar, ben blij dat ik mijn huis met mijn hond en katten kan delen, maar zou dat ook willen doen met iemand die mijn geluk nóg groter maakt. Dan sta ik er thuis niet langer alleen voor.”

LEKKENDE KRAANTJES

“Mijn boek Zorg voor jezelf is al meer dan drie jaar uit. Ik moet dringend vaart steken achter mijn tweede boek Omhels jezelf. Ik heb een deadline nodig, maar vergeet er ene vast te leggen (lacht). Hoewel het boek in mijn hoofd zit, merk ik dat alles traag op papier komt. Voornamelijk omdat ik zeker de helft van mijn tijd buiten vertoef en dan absoluut niet de behoefte heb om binnen achter mijn pc-scherm te hangen. Sowieso zal ook mijn tweede boek rond zelfzorg draaien met nog meer uitgepuurde, concrete adviezen om jezelf niet uit het oog te verliezen. Tips over hoe je beduidend fitter en dynamischer kunt worden door je energierovers uit te schakelen. Die lekkende kraantjes, zoals ik ze noem, moeten dichtgedraaid worden om niet nodeloos krachten te verliezen.”

GEEN VLEES, WEL VIS

“De klimaatproblematiek en het dierenwelzijn liggen me na aan het hart, al ben ik daar niet extreem in. Ik ga niet in Brussel betogen. Maar ik vind uiteraard wél dat we onze planeet niet naar de knoppen mogen helpen. Het is een kwestie waarover we niet de volledige waarheid te horen krijgen daarvan ben ik overtuigd. Ik pleit er sterk voor om rekening te houden met de dieren. Het zal je niet verbazen dat ik geen vlees eet– wel vis. Ook hierin ben ik niet extreem. Ik ben dus geen pure vegetariër en al zeker geen veganist. Dat gaat me te ver.”

RIJSTTAARTJES EN CHIPS

“Mijn keuken is heel eenvoudig. Ik eet erg graag en ook wel veel. Ik werk er de calorieën snel weer af door zoveel buiten te zijn en met volle kruiwagens naar de paarden te rijden. Ik probeer gezonde maaltijden te bereiden. Ik heb daarnet nog een grote pot verse soep gemaakt. Ik pers ook sapjes. Ik heb een voorkeur voor pasta en hou voorts van onder meer geitenkaas en broccoli. Koken is niet meteen mijn favoriete hobby, behalve als ik dat samen met vriendinnen kan doen.”

“Het is niet omdat ik doorgaans gezond eet, dat ik geen zonden bega (lacht). Ik ben gek op rijsttaartjes, chocolade en… chips met zout. Ik kan er niet aan weerstaan. Iedereen zijn kleine kantjes hé.”

BIO

PRIVÉ
37 jaar, woont met haar hond en vier katten in de Zeeweg aan de rand van het bos d’Aertrycke, heeft wat verder in een weide twee paarden.

LOOPBAAN
Administratieve kracht in de Bruggestraat in Torhout bij het softwarebedrijf CodeKick dat websites en webapplicaties ontwikkelt, daarnaast leidt ze als mentor in zelfzorg haar eenmanszaakje Emovation waarin haar twee paarden een centrale rol spelen

VRIJE TIJD
Uitstapjes met de paarden, de huisdieren knuffelen, concerten meepikken, tijd doorbrengen met familie en vrienden.

Bron: KW – Weekbode

Geef een reactie