Veiligheid en vertrouwen, mijn belangrijkste behoeften

blog3

 

~ Ik ga mij nog een keertje heel kwetsbaar opstellen ~

De laatste weken zit mijn leven in een stroomversnelling.

Ik hoor veel mensen klagen dat er niet 1 iets fout gaat, maar alles tegelijkertijd. Bij mij is het net andersom, voor alles wat ik in gang heb gezet, wordt mij een kant en klaar antwoord bezorgd. Bol.com kan zo snel niet leveren. Ook hier is zelfzorg dus op zijn plaats. Ook al ben ik momenteel zoveel ‘leveringen aan het registreren’, ik heb op elk moment mijn gereedschapskist bij vol tools om goed voor mezelf te zorgen. I walk my talk.

Aanstaande vrijdag verhuizen we naar de nieuwe weide. Dit gaat ge’paard’ met heel wat emoties. Ook al kent Akosa de plek, toch weet ik dat ze – ondanks dat ze een heel rustig paard is – ook best wel eens overstuur kan zijn als ze iets niet begrijpt of als iets te drastisch is voor haar. Gedrag dat ik uiteraard herken bij mezelf. Haar vertellen wat er gebeurt, dat het OK is en haar vertrouwen en veiligheid geven is op dat moment wat helpt. Want als veiligheid en vertrouwen ontbreken, dan is de kans groot dat ze vlucht. En dan heb ik het niet over een wegrennend galopje, maar een echte race. Dit raakt mij zo, omdat ik dat vluchtgedrag herken bij mezelf. Veiligheid en vertrouwen zijn mijn belangrijkste basisbehoeften.

Akosa en ik zijn hierin al uitermate sterk geëvolueerd. Als ze mij vragend aankijkt en ik haar vluchtgedrag voel opborrelen dan zeg ik geruststellend ‘niet vluchten mopje, ik neem het even van je over’, waarna we in alle veiligheid en vertrouwen het moment doorgaan en ze het leiderschap van mij terugkrijgt om het ook zelf te kunnen. Sinds enkele maanden zie ik haar af en toe racen, maar dan vanuit wild enthousiasme en het ongerepte dat ze in zich heeft en niet meer vanuit angst. Deze schoonheid ontroert me eveneens erg diep.

De verhuis op zich is 1. Daarbij komt er ook een vriendje bij voor Akosa: Pégase, de knappe koele Merens ruin. Dit paardje bood zich aan, nog geen half uur nadat ik de vraag had uitgestuurd. Het ging uiteindelijk om 2 paardjes tijdens de zoektocht en ook hierin zat nog een patroon. Door voor Pégase te kiezen – alle organisatie voor hem ging echt vanzelf – heb ik een energie in het leven geroepen die klopt. Pégase zocht namelijk eerst en vooral een liefdevolle plek met zijn welzijn op de eerste plaats.

Bij de verhuis van Akosa en de kennismaking met Pégase heb ik ontelbaar veel emoties. Blijheid dat we naar zo’n mooie plek kunnen gaan waar Akosa bij een vriendje kan staan, dankbaarheid voor de hulp die ik kreeg om de plek om te toveren, tevredenheid dat ik er straks mijn begeleiding mag verder zetten met 2 paarden en bovenal enthousiasme om er zoveel leuke dingen te doen in aanwezigheid van 2 zwarte parels.

Maar ook angst voor wat er zich tussen de paarden zal afspelen, verdriet om de huidige plek los te laten en vooral, een beetje spanning om wat komen zal en dat ik dat niet onder controle heb. Al weet ik dat je een situatie niet kan controleren, laat staan dieren van meer dan 500 kg.

Het overheersende gevoel is zeker mijn dankbaarheid voor deze opportuniteit. Als ik zie hoe alles is gelopen, is het best miraculeus en geen toeval te noemen (geloof ik ook niet in). Het is een gebeurtenis die voor vele vragen ogenblikkelijk een oplossing biedt. Een nieuwe stap in het onbekende. Uiteindelijk is dit alles gekomen uit een situatie die mij erg geraakt heeft. Maar zo ben ik, geef mij een probleem en ik creëer een oplossing. Gooi stenen naar mij toe en ik bouw een fort. Ik ben dan ook ferm content met dit oplossingsgericht vermogen, levensenthousiasme en positivisme. ‘Vertrouw op het proces’ lees ik vaak en dat probeer ik daarnaast toe te passen.

Ik voel al deze emoties opborrelen als ik denk aan vrijdag. Een brok heftigheid, dat geef ik in alle kwetsbaarheid toe. De grond davert onder mijn voeten, omdat er in deze beweging zoveel energie zit vervat – generationeel en alles erop en eraan, maar oh zoveel armen rond mijn schouder. Bedankt!

En mocht er dan toch nog een moment komen waarbij veiligheid en vertrouwen mij lijken te ontbreken … dan zal ik het ook tegen dat kleine meisje in mezelf zeggen:

‘Niet vluchten mopje, ik neem het even van je over’.

Geef een reactie