Kwetsbaar opgesteld: verbinding

blog6

 

Ik merk dat ik de laatste maanden aan een ultiem stuk bezig ben.

Een tijd geleden liep ik op de weide mest te ruimen en naar gewoonte loopt mijn paard Akosa dan bij me. Beetje kletsen en knuffelen onder dames, gezellig. Alleen, toen ik naar de stallen liep en even halt hield stapte Akosa gewoon verder, gaf ze mij een keiharde duw en liep ze mij omver. Ik was geschrokken, want ik had het totaal niet verwacht noch zien aankomen. Het is ook iets wat ik niet gewoon ben van haar.

Ik stelde mij de vraag: ‘Wat doet dit met mij?’
En eerlijkheidshalve: ik voelde mij ook echt omver gelopen.

Niet zozeer door mensen, maar wel door – geen idee hoe ik het moet omschrijven – ladingen? Ladingen, een soort van spanning die je voelt onder het gedrag van mensen en waar je zenuwachtig van wordt, omdat je ‘een bui voelt hangen’. Een energie die op je af komt en eigenlijk jouw verantwoordelijkheid wil worden, terwijl het eigenlijk niet van jou is.

Het geladen gedrag voelt voor mij als een uitnodiging tot de dramadriehoek. De voornaamste reden dat ik er enorm gevoelig voor ben – naast het feit dat het mijn innerlijke rust ontzettend verstoort – is dat er in deze vorm van ‘communicatie’ een iets heel belangrijks onmogelijk is: V E R B I N D I N G.

Mensen communiceren vaak vanuit eigen ladingen, stukken die nog onvoldoende zijn aangekeken in de spiegel, onverwerkte emoties (die vaak zelfs hun oorsprong vinden in de kindertijd) die op de een of andere manier nog greep op hen houden. Je ziet het niet altijd, omdat er vaak een masker voor zit. Als ik nu zo’n lading voel, dan is de kans groot dat er een masker aanwezig is. Maskers zijn niet echt, hoe kan je dan verbinding maken?

Neem je masker af, ik wil zien wie je echt bent. Een masker vervormt de werkelijkheid en creëert alleen maar wantrouwen en onveiligheid. Het maakt mij verdrietig alert te moeten zijn voor ladingen, het geeft mij het gevoel dat ik constant op mijn hoede moet zijn. Ik apprecieer het uitermate dat je je kwetsbaar opstelt en niet jammert vanuit de slachtofferrol. Ik hou niet van oordelende vingers, wees liever assertief en bewaak je eigen grenzen. Want wie de eigen grenzen niet kent, zal ook over de grenzen van een ander gaan. Wees trouw aan je eigen plek, maar breek hierbij de ruimte van iemand anders niet af.
De uitnodigingen tot de dramadriehoek blijven een grote impact hebben. Gisteren was ik met mijn paard Akosa aan zee en ik kon maar niet in het moment komen. Akosa liep naast mij en was duidelijk verbonden met mij, alleen kon ik zo goed als geen contact maken met mezelf. Even later ging ik op haar rug zitten en kwam er verdriet los. Mij door mijn mopje laten dragen gaf ruimte om te zien wat de impact is geweest van alle externe invloeden die de verbinding met mezelf in de weg hebben willen staan. Stukken die voor mij als een aanval voelden op mijn eigen ruimte en alles wat ik tot nu toe opgebouwd heb. Het gaf mij eerder een gevoel van ‘opgeven’, omdat ik vanuit de verbinding met mezelf zo graag wil verbinden en dat hierdoor niet altijd lukt. Daarbij kreeg ik op de duur ook het gevoel van ‘wat doe ik toch verkeerd?’.
Ik heb dit alles voor een hele tijd geobserveerd en geanalyseerd.

Ik ben zelf lange tijd onbereikbaar geweest, maar mijn rugzak is op dat vlak behoorlijk leeg buiten hier en daar nog wat stevig aangekoekte kruimeling. Ik kan in de spiegel kijken en ken dus zeker mijn eigen aandeel. Gewoon, niet iedereen is bereikbaar doordat eigen stukken in de weg staan, maar het zijn delen die vaak niet van mij zijn. De liefde die ik geef aan mijn dieren geeft een antwoord en bevestigt het tegendeel. Ik kan wél liefde geven en kan mij wél verbinden.

Bij het observeren en analyseren hoort gelukkig ook een oplossingsgerichte houding. Er zijn geen problemen, wél oplossingen. Wat ik vooral als oplossing heb gevoeld, is een verscherpt zelfleiderschap. Leiderschap waarbij ik de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven expliciet herneem, daar waar ik het gevoel had dat ‘externe lading’ mijn stuur wou overnemen.

Een eerste stap is mijn ruimte duidelijk herinnemen. Ik voel dat ik die nog te vaak heb afgestaan uit please- en geefgedrag, maar uiteindelijk is het een eigen gecreëerde geluksplaats met heel veel emotionele waarde. Het is een plek van waaruit respect komt, maar die ook om respect vraagt. Een ruimte met communicatie vanuit de winnaarsdriehoek en waar verbinding wél mogelijk is. Ik wil mijn geluk delen. Happiness is only real when shared.

Een tweede stap is dat ik nog adequater mijn grens aangeef en die ook veel strikter bewaak. Een grens vanuit een kwetsbare ik met het delen van echte gevoelens. Daar is Akosa voor mij het perfecte voorbeeld in. Een nee is een nee bij haar, negeer haar grens en je krijgt een duidelijke herhaling. Gouden regel: als er na 2x grenzen stellen geen respect komt, dan moet je gewoon zelf de moed hebben om te communiceren dat je er klaar mee bent. Als een gecommuniceerde grens meermaals wordt overschreden en je er niets aan doet, dan word je een speelbal. Mijn border collie Prins laat perfect zien wat het lot van een pluchen speelbal is: je wordt aan flarden gescheurd.

Deze stap is en blijft voor mij een hele moeilijke, omdat er vaak een reactie vanuit de slachtofferrol komt: ‘Je bent zo hard’ – terwijl ik dat helemaal niet ben. Ik ben een zacht persoon (dat wordt soms verward met zwakheid), maar ik heb wel grenzen.

Een derde belangrijke stap is dat ik niet langer verantwoordelijkheid kan nemen voor ladingen en emoties die niet van mij zijn. Kijk in de spiegel en durf te omarmen wat je ziet, van waar de lading of de emotie komt en welke impact ze hebben. Erken jouw deel dat verbinding in de weg staat, zowel met jezelf als met een ander.
Met deze 3 stappen zorg ik voor mijn eigen veiligheid en voor mij is dat een zeer belangrijke. Ik was al zo lang zoekende naar iemand die mij veiligheid kon bieden. Een verantwoordelijkheid die ik dus ook bij iemand anders wou leggen terwijl het mijn eigen stuk is waarin ik zelf moet kunnen voorzien. Op deze manier doe ik dat dus wel.

De belangrijkste transformatie hierbij is dat ik mijn draagkracht en mijn leiderschap accepteer en daar hoort verantwoordelijkheid nu eenmaal bij. Ik kan veel dragen, ik kan verantwoordelijkheid nemen, ik kan zoveel alleen. Doe ik dan werkelijk ook alles alleen, zoals ik mij vroeger opstelde als de oh zo onafhankelijke vrouw die niemand nodig heeft?

Neen, want een goeie leider kan om hulp vragen en daarin ben ik zo aan het veranderen. Hierbij uit ik ook mijn dankbaarheid aan de mensen die mij hulp en steun bieden. Ik weet wie ik kan bellen als het gevoel van onveiligheid mij toch eens overmant. Ik weet wie ik om hulp kan vragen als ik om middernacht alleen op de weide ben, omdat er wat scheelt met de paarden. Ik weet wie er ogenblikkelijk in de auto springt als ik even geen weg weet met mezelf. Of als ik er gewoon eens een paar dagen van tussen wil, dan heb ik een oplossing voor de dieren. Als er een technisch defect is thuis, dan weet ik welke handige Harry het kan fiksen. Als er een belangrijke dag is waarbij ik hevige emoties ervaar, dan komt er spontaan een geruststellende boodschap.

Steun bevestigt je dat je er niet alleen voor staat, terwijl je voor alles wel alleen de leiding en de verantwoordelijkheid draagt. Alleen is niet alleen. Een steunend netwerk creëren is van uitermate groot belang. Zorg ervoor dat je ergens terecht kunt als je – en ook al is dat misschien uitzonderlijk – de pedalen verliest. Het biedt veiligheid te weten dat je op mensen kan rekenen.

En bovenal, ik heb 8 schatten van dieren die me zoveel liefde geven en er ook zoveel krijgen. Toen ik onlangs met Prins knuffelde zei iemand mij: ‘Amai, als jij aan al jouw dieren zoveel liefde kan geven, dan moet jij ook echt heel veel liefde in jou hebben’. Ik werd er even stil van.
Ik wens hierbij een affirmatie uit te sturen: Ik kan mij verbinden en zal hierbij liefde en zorg geven en mijn best doen om er ook te ontvangen. Ik engageer mij om onvoorwaardelijk lief te hebben. Welcome to you and welcome to myself.

W hen you
E nter this room
L earning is fun and
C ooperation is expected
O ur positive attitude and
M utual respect are part of
E verything we do and say
Deze week kreeg ik ook nog volgend gedicht waarmee ik mijn tekst wens af te sluiten, bedankt Laurens.

You are me, and I am you.
Isn’t it obvious that we ‘inter-are’?

You cultivate the flower in yourself,
so that I will be beautiful.

I transform the garbage in myself,
so that you will not have to suffer.

I support you;
you support me.

I am in this world to offer you peace;
you are in this world to bring me joy.

(Thich Nhat Hanh)
Emily
(Foto: Veronique Vermote)

Geef een reactie